I know how you feel
I really do
I don’t like it
But it’s the truth

No matter how loud we laugh
Or how hard we try
we’re not in their circle
and I don’t know why

We can be what we want
to be
We can make them feel
the same
We can be more cooler
And we can forget
their names

But we’re nice
We’re not that mean
That’s what they
haven’t seen.

Een week en een dag geleden stuurde ik een jongen, die ik al een tijdje leuk vond, dit smsje:
Nou, ik ben dus m’n hond aan het uitlaten en net liep ik tegen een klavertjevier aan. Dus ik dacht, dit geluk ga ik eens gebruiken terwijl ik aan jou vraag wanneer wij eens wat leuks gaan doen samen. Bij deze 0=) xx
Dit was de eerste keer dat ik zo iets deed. Gelukkig reageerde hij leuk en kwam hij met het originele idee om naar Zandvoort te gaan. Uiteindelijk was t weer zwaar klote en zijn we gewoon naar de bios geweest, maar dat was ook heel gezellig. Daarna heb ik ‘m bijna elke dag gezien en we zijn helemaal verliefd. Hij zegt dingetjes als, ‘ik ben blij dat jij in me leven bent gekomen’ en ‘ik laat je niet meer los’. Ik ben echt supergek op hem.

Dus ik snap niet waarom ik zo bang ben dat hij me ooit zal laten zitten. Ik snap niet waarom ik zo bang ben dat hij ooit me hart heel erg zal breken.

Boymaterial: Oliver James. <3, John Lewis, Jason Ritter
Lovefactor: ****
Cryfactor: *****
Happy-endfeeling: ****
Date-material: Nee, echte meidenfilm. + je wilt hardop kunnen zeggen hoe leuk Oliver James is.

Dit is altijd al m’n lievelingsfilm geweest en xe9xe9n van de weinige waarbij ik moest huilen. De tranen stroomden serieus over m’n wangen. Daarnaast speelt het zich af op een muziekschool, want mij echt laat dromen!

with love.

O never say that I was false of heart,
Though absence seemed my flame to qualify,
As easy might I from myself depart
As from my soul, which in thy breast doth lie.
That is my home of love, if I have ranged,
Like him that travels I return again,
Just to the time, not with the time exchanged,
So that myself bring water for my stain.
Never believe, though in my nature reigned
All frailties that besiege all kinds of blood,
That it could so preposterously be stained
To leave for nothing all thy sum of good
    For nothing this wide Universe I call
    Save thou, my Rose, in it thou art my all.

Shakespeare, sonnet 109

Er was eens een meisje precies zoals ik. Een paar maanden na dr verjaardag ging ze werken bij de buurtsuper. Ze ontmoette daar veel nieuwe mensen en maakte nieuwe vrienden. Ja, ze was heel gelukkig.

Ook ontmoette ik hem. Ondanks het feit dat ik al een vriendje had viel ik voor z’n charmes en na mijn vakantie werden wij een stel. Bij hem waren mijn gevoelens heel anders en bijna alles was perfect.
Ja, bijna alles: elk sprookje moet spannend gemaakt worden door iets dat zwaar klote is, zoals een leeftijdsverschil van tien jaar.
Natuurlijk moesten we het verborgen houden voor onze collega’s en ouders. Ik ben die ‘natuurlijk’ even kwijt. Hij vond zelfs dat zn vrienden het niet mochten weten.
In mijn telefoonlijst was hij Romano en ik was in zijn telefoonlijst Daisy (omdat ik dat zulke mooie namen vind). Op werk zoenden we stiekem en in mijn tussenuren/’even weg met die meiden’/'nog ff wat afgemaakt op school’/etc was ik met hem.
Het zwaarste was wel het liegen tegen m’n moeder. Mijn lieve moeder. Ze weet nog steeds niets over dit grote avontuur.

Na een tijdje dachten we eraan om het aan onze ouders te vertellen.
Zijn moeder was er zwaar op tegen, zijn vader ook, die zei zelfs dat hij hem nooit met mij zou willen zien en dat hij bang was dat mijn ouders hem zouden aanklagen. Dat zette hem aan het denken.
Toen hij me thuis bracht van een leuke middag zei hij: We kunnen het beter nog niet aan je moeder vertellen.
EN BAM. Toen realiseerde ik me pas dat dit nooit zou kunnen werken. Door die gedachte begon ik zelfs te twijfelen aan mijn liefde voor hem.

De volgende dag was het uit.

Ik zou dat niet nog een keer doen, het uitmaken. Maar nu, twee maanden later, wil ik hem ook niet meer terug. Eigenlijk heb ik zoveel spijt gehad van deze beslissing en ik heb zoveel tranen laten vallen. Toch is dit de beste beslissing geweest. Door dat in m’n achterhoofd te houden hou ik me nu staande. -Dat zou jij ook moeten doen.-
Er is een andere jongen in mn leven en hij is daar een beetje verward over. Ik geef hem volkomen gelijk, ik zou ook pretty pissed zijn als ik nu al ‘vervangen’ zou worden.

Ons verhaal is zoveel langer en ik zou over alles wat kunnen schrijven, maar dat helpt niet in het vergeten. Ik ben nog nooit zo verliefd geweest en niemand zou hem kunnen vervangen. Het is alleen makkelijker voor mij om verder te gaan doordat ik nu eindelijk zie dat hij en ik niet werkt.

xxx

Ja, begin maar met raden.

De reden van deze weblog is eigenlijk dat ik op een andere niet meer lekker kon schrijven over van alles en nog wat omdat er altijd de kans was dat iemand het zou lezen voor wie het niet bestemd was.

Hier zal ik schrijven wat ik daar niet kwijt durf,
    en nog wat meer.

Noem me maar Tessa.

liefs